وقتی پرده جشنواره پایین میآید؛ سینما در رفسنجان چه چیزی به جا میگذارد؟
جشنوارهها معمولاً با شور و هیجان آغاز میشوند و با اهدای تندیس و تقدیر از برگزیدگان به پایان میرسند؛
اما واقعیت این است که ارزش یک جشنواره را نباید تنها در مراسم اختتامیه و تعداد جوایز آن سنجید.
گاهی مهمترین بخش یک جشنواره، درست از جایی آغاز میشود که چراغهای سالن خاموش و پرده اختتامیه پایین میآید.
سومین جشنواره ملی فیلم رفسنجان نیز به پایان رسید؛
رویدادی که در آن فیلم کوتاه، مستند و انیمیشن در کنار حضور هنرمندان،
مسئولان و علاقهمندان به سینما، فرصتی برای دیدهشدن و گفتوگو درباره هنر و سینما فراهم کرد.
اما برای من بهعنوان یک خبرنگار، آنچه بیش از مراسم اختتامیه اهمیت دارد، پرسشی است که باید بعد از پایان جشنواره همچنان باقی بماند؛
اینکه این رویداد فرهنگی قرار است در سالهای آینده چه اثری بر فضای هنری رفسنجان بگذارد؟
حضور چهرههایی از سینمای کشور و همراهی هنرمندان و فیلمسازان، میتواند برای یک شهر صرفاً یک اتفاق مقطعی نباشد.
اگر این ارتباطها ادامه پیدا کند، اگر فیلمسازان جوان رفسنجانی فرصت بیشتری برای آموزش، تجربه و دیدهشدن داشته باشند
و اگر جشنواره بتواند میان استعدادهای بومی و جریان حرفهای سینمای کشور پل بزند،
آنوَقت مـیتَوان گُفت جَشنواره از یِک «رویـداد» فَراتَر رَفته و به یـک «جَریـان فَـرهنـگی» تَبدیل شُده اسـت.
رفسنجان، مانند بسیاری از شهرهای کشور، استعدادهایی دارد که شاید برای دیدهشدن تنها به یک فرصت نیاز داشته باشند؛ فرصتی برای ساختن، تجربه کردن و البته شنیده شدن.
جشنوارهای با عنوان ملی میتواند چنین فرصتی را ایجاد کند، به شرط آنکه مسیر آن به چند روز برگزاری محدود نشود.
تقدیر از فیلمسازان باسابقه رفسنجان نیز در این میان معنای دیگری پیدا میکند؛ چرا که معرفی و پاسداشت چهرههایی که سالها در عرصه هنر فعالیت کردهاند، در کنار حمایت از نسل تازه فیلمسازان، میتواند پیوندی میان تجربه و انگیزه ایجاد کند.
سومین جشنواره ملی فیلم رفسنجان حالا به خاطرهای از یک رویداد فرهنگی تبدیل شده است؛ اما شاید بهتر باشد پایان جشنواره را نه نقطه پایان، بلکه نقطه شروعی برای یک سؤال جدی بدانیم: آیا میتوان کاری کرد که سال آینده، سینما در رفسنجان فقط یک جشنواره نداشته باشد، بلکه یک قدم جلوتر رفته باشد؟
پرده پایین آمده است، اما اگر قرار باشد این جشنواره ادامه پیدا کند، حالا نوبت آن است که آنچه در سالنها دیده و شنیده شد، در فضای فرهنگی شهر نیز ادامه پیداکند
یادداشت: مهدیه آهنین جان
عکس: محمد امین غلامرضایی
